Historia

Zbory Boże kontynuują tradycje autonomicznych zborów powstałych w latach 1932-1933 w wyniku reformacji zapoczątkowanej przez braci Alfreda i Pawła Kube (wcześniej członków centralnych władz Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego). Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego wyodrębniły się oficjalnie z Kościoła Chrześcijan Dnia Sobotniego w 1989 roku i jako samodzielny ruch ewangeliczny zarejestrowane zostały we wrześniu 1991 r. W pierwszej fazie ruch ten rozwijał się na bazie autonomicznego zboru w Brennej którego dzieje sięgają 1912 r. Tam też mieściła się pierwsza siedziba społeczności (obecnie w Wodzisławiu Śląskim). Od 1996 Zbory Boże nawiązały braterskie kontakty z Kościołem Bożym (Dnia Siódmego) z siedzibą w USA, a od 1999 r. są z nim stowarzyszone (mimo, że same nie uznają stosowania nazwy „kościół” powołując się na znaczenie greckiego słowa „ekklesia” które po polsku znaczy „zgromadzenie”). Napływający sympatycy utworzyli nowe zbory połączone w jedną społeczność. Jednak każdy zbór jest autonomiczny. W 2016 roku Zbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego liczyły 5 Zborów i 14 Punktów Misyjnych.

Społeczność szczególnie mocno akcentuje potrzebę autonomii każdego lokalnego zboru. Jest reprezentowana przez Kolegium Wykonawcze, które tworzą: przewodniczący, sekretarz i skarbnik. Kadencja trwa 3 lata. Starszych poszczególnych zborów powołuje się i wybiera zgodnie z Bożym Słowem, czyli zgodnie z kwalifikacjami duchowymi i moralnymi, z możliwością odwołania ich przez organ wybierający (1 P 2,5,9-10; Dz 14,23; 1Tm 3,1-13). Każdy zbór i każda jednostka może wyznawać i praktykować inne zasady wiary nie kolidujące z Wyznaniem Wiary Społeczności.

Społeczność utrzymuje braterskie stosunki ze zborami w Münster (Niemcy), z autonomicznymi zborami (m.in. Kościół Boży) w USA i w innych krajach oraz łączy się duchowo z całą rodziną społeczności ewangelicznych, które stoją na gruncie niezmienności Dziesięciu Bożych Przykazań (Dekalogu) i przestrzegają wiary Jezusa (Ap 14.12), czyli „wiary, która raz na zawsze została przekazana świętym” [prorokom i apostołom], dając w ten sposób wyraz jedności chrześcijańskiej opartej na „poświęceniu w prawdzie”, uwarunkowanej posłuszeństwem na wzór Chrystusa (J 17. 17-21).